nojumestan

دنباله دارها:

دنباله دارها به طور کلی:

   ادموند هالی با استفاده از معادله ی حل شده ی نیوتنی قانون سوم کپلر (p^2=4p*pa^3/G(M+m) که در آن p دوره ی تناوب جرم مورد نظر،a نیم قطر بزرگ بیضی،G ثابت جهانی گرانش،M جرم جسم مرکزی و m جرم جسم تحت گرانش جسم مرکزی است.)معادلهل مداری دنباله دار هالی را پیش بینی کرد.

  دنباله دارها از دو نوع دم تشکیل شده اند:1-دم غباری

                                                         2-دم گازی

   دم غباری پهن و کوتاه و خمیده است .دم گازی یا یونی یا پلاسمایی به رنگهای آبی، سبز و یا سفید دیده می شود و جهت آن همیشه مخالف خورشید است.دنباله دارها قسمتی هم به نام سر یا گیسو(coma ) دارند که شامل هسته ی دنباله دار است.در هنگام تشکیل دنباله دار،اولین قسمتی که تشکیل می شود،ابر هیدروژنی( Hydrogen Envelope )است که قابل مشاهده در نور مرئی نیست و فقط در امواج سانتیمتری رادیویی دیده می شود.به هسته ی دنباله دارها یخ کثیف(Dirty Ice )نیز می گویند چون از یخ(هر نوع یخی)و کربناتها و سیلیکاتها تشکیل شده است.

منشا دنباله دارها:

   خورشید یک ستاره ی متغیر یکباره است که به آن ستاره ی تیثوری می گوییم.یعنی از زمانی که می خواهد هیدروژن سوزی اش را شروع کند، انفجاری رخ می دهد و بادی تولید می کند که به آن باد تیثوری می گوییم و باعث می شود که مواد به مناق دور در منظومه ی شمسی بروند.مثلا در نزدیکی مدار نپتون گروهی از مواد از جنس سنگ و فلز وجود دارند که به آن قسمت کمربند کویی پر می گوییم. در سال 1328/1949 اخترشناسی بریتانیایی به نام اجوورت دریافت که منظومه شمسی نمی تواند در مدار نپتون خاتمه یابد. دو سال بعد، اخترشناسی هلندی به نام جرارد کویی پر این نظریه را چنین تکمیل کرد: " تعداد زیادی جسم بسیار کوچک (که در آن زمان با هیچ تلسکوپی قابل مشاهده نبود.) در مداری فراتر از مدار نپتون به دور خورشید می گردد. محدوده این اجرام ناشناخته را "کمربند کویی پر ( The Kuiper Belt )" نامیدند.  کویی پر به دنبال یافتن سرچشمه دنباله دارها نبود، بلکه توزیع مواد را در منظومه شمسی بررسی می کرد. اخترشناس هلندی دیگری به نام یان اوورت، این نظریه را ارائه کرد که کره ای شامل تعداد زیادی دنباله دار منظومه شمسی را احاطه کرده است که سرچشمه اصلی دنباله دارها است. این منطقه را ابر اوورت می نامند دمای این قسمت نزدیک صفر مطلق است. کمربند کویی پر در فاصله 35 تا چند صد واحد نجومی از خورشید قرار گرفته است. در حالی که ابر اوورت بسیار دورتر از آن است و در فاصله ای بین 20000 تا 100000 واحد نجومی قرار دارد و  در آخر هم گروهی هستند که از جنس کربناتها اند.

   اگر دنباله دارها 6تا7 واحد نجومی(هر واحد نجومی=150000000 کیلومتر) از زمین فاصله داشته باشند،ما آنها را نمی بینیم ولی ناگهان به خاطر دمای زیاد تصعید می شوند و یخهایشان ابرهای هیدروژنی را پدید می آورد.وقتی در فاصله ی 5 واحد نجومی می رسند،به خاطر دمای زیاد خورشید،مواد غیر از هیدروژن آنها هم به گاز تبدیل می شوند و سریع متصاعد می شوند و به یون تبدیل می شوند و نور تولید می کنند.گیسوی دنباله دار آن قدر روشن است که ما نمی توانیم هسته ی آن را ببینیم .

   دنباله دارها بر اساس نوع مدارشان به دو دسته تقسیم می شوند که عبارتند از:

1-تناوبی

2-غیر تناوبی¬ دنباله دار های تناوبی به طور میانگین در هر دور یک دویستم جرم خود را از دست می دهند و در آخر جسمی تشکیل می شود که به آن دنباله دار مرده می گوییم(Dead Comet ).سرعت دنباله دارها در حضیض مداری به بالای 20000 کیلومتر در ثانیه می رسد.تفاوت دما در قسمتهای مختلف فضا باعث تغییر چگالی می شوند و در بعضی قسمتها مواد تشکیل دهنده ی دنباله دار جدا از هم دیده می شوند که به این پدیده(D.E=Disconnection Event) می گوییم.