nojumestan

nojumestan — Mon, 04 Aug 2008 21:34:27 GMT

من و ۳ تا دیگه از دوستام یک وبلاگ راه اندازی کردیم که توش ژروژه های نجومی رو به فارسی ترجمه می کنیم.امروز اولین مطلبشو فرستادم.حتما ببینید.برای تابستان که بی کارید خوبه که دستتون با محاسبات نجومی راه بیفته!به دوستای دیگتونم معرفی کنید و نظر بدید.تا چند روز دیگه هم مطالب دیگری به اون اضافه می شه!!

آدرس اون :

www.boap.blogfa.com

مریخ نشین ققنوس

nojumestan — Mon, 23 Jun 2008 13:51:09 GMT

مریخ نشین ققنوس:

مریخ نشین ققنوس(Phoenix )که چندی پیش به مریخ پرتاب شد،موفق به کشف یخ شد.در ابتدا قطعه ای سفید رنگ را روی سطح مریخ مشاهده کرد و سپس دانشمندان بین اینکه یخ است یا نمک،شک داشتند ولی اکنون پی برده اند که یخ است.زیرا پس از چند روز ناپدید شد.نمک نمی تواند ناپدید شود ولی یخ می تواند(چون در معرض نور خورشید قرار گرفته بود).این قطعه ی سفیدرنگ در هنگام فرود ققنوس،با به کنار رفتن خاکهای سطحی توسط گازهای خارج شده از ققنوس آشکار شده بود.هم اکنون ققنوس در پی یافتن تکه های یخ بیشتری است.

این مریخ نشین،شهریور 86 به سمت مریخ حرکت کرد و پس از 9 ماه در خرداد 87 با موفقیت بر سطح مریخ نشست.محل فرود ققنوس قطب شمال است.انرژی آن توسط خورشید تاُمین می شود و به این منظور خورشید باید تقریبا عمود بتابد و به همین دلیل عمر ققنوس 3 ماه است،چون مریخ نیز مانند زمین فصل دارد و تقریبا فقط سه ماه خورشید عمود می تابد(مانند تابستان در زمین)!

اطلاعات این مریخ نشین،ابتدا به یکی از سه مدارگرد مریخ ارسال شده و سپس به زمین مخابره می شود.سوخت ققنوس هیدرازین(N₂H₄ )است.

یکی از دیگر تحقیقاتی که ققنوس انجام می دهد تلاش برای یافتن ساختار کربنی است.همه ی موجودات زنده ی روی زمین هم ساختار کربنی دارند.پس یعنی ققنوس به دنبال حیات است!

ققنوس خاک قسمت های مختلف مریخ را به درون آزمایشگاه خود برده و درون استوانه های کوچکی ریخته و هر کدام را جوشانده و مواد تشکیل دهنده ی خاک را تشخیص می دهد.این مریخ نشین قادر است تا 50 سانتیمتر،سطح مریخ را بکند!

برای مشاهده ی عکس های ققنوس روی ادامه ی مطلب کلیک کنید.

سحابی روزت

nojumestan — Mon, 27 Aug 2007 09:45:18 GMT

سحابی روزت:

سحابی روزت به طور کلی:

• فاصله از ما:4500 سال نوری

• عرض و پهنا:13^10*6/4 کیلومتر

• جرم:10000 برابر جرم خورشید

• Dec :04d 55m +

• Ra :06h 32m

درون این سحابی یک خوشه ی باز ستاره ای وجود دارد که عمدتا از ستارگان گروه O وB تشکیل شده است و نام آن NGC2244 می باشد.سن این خوشه هم 4 میلیون سال است.این خوشه را اولین بار جان فلامستید(John Flamstid )در سال 1960 کشف کرد. ستارگان درون این خوشه بسیار داغ و پرجرم اند و خیلی زود از بین خواهند رفت(5تا 10 میلیون سال).

فروسرخ:

در لبه ها ی این سحابی ستاره ای جوان وجود دارد که نور فروسرخ ساطع می کند و نام آن AFGL961 است و در آخرین مراحل تشکیل ستاره ای به سر می برد.

منجمان ستارگان بسیار داغ را علامت زده اند تا مشخص کنند که در چه مناطقی سیارات ستارگان سردتر در خطر انفجار توسط این ستارگان بسیار داغ را دارند.

فرابنفش:

نور فرابنفش منتشر شده از ستاره های داغ باعث درخشش پیرامون سحابی می شود.این نور پر انرژی که در ستاره های داغ وجود دارد،الکترونهای اتمهای هیدروژن را به بیرون رانده و به این ترتیب باعث یونیزاسیون ابرهای عظیم گازی هیدروژن موجود در اطراف خوشه شوند.اگر الکترونها یک فوتون با انرژی بالاتر از eV 6/13 جذب کنند که این انرژی برابر است با 18^10*179/2 ژول و در طول موج UV قرار دارد،باعث ساطع کردن نور قرمز می شود و ما آن را به شکل گل قرمز می بینیم.

بادهای داغ ستاره ای که از ستاره های داغ پرتاب می شوند،باعث تهی شدن مرکز سحابی شده و ایجاد حفره ای می نماید که توسط یک لایه از گاز و غبار از بقیه ی قسمتها جدا می گردند.Flux فوتونهای UV با فاصله ی آن از ستاره طبق فرمول(1/d^2 ) کاهش میابد.بنابراین پروتونهای دور از ستاره می توانند الکترونها را دوباره به دست آورند تا اتمهای هیدروژن را بسازند.

eV=electron Volt

نور فروسرخ(دو عکس پایین)

نور مرئی(دو عکس بالا)

نور مرئی(رنگ قرمز=هیدروژن و اشعه ی ایکس

رنگ سبز=سولفور و رنگ آبی =اکسیژن)

nojumestan — Mon, 06 Aug 2007 10:37:18 GMT

دنباله دارها:

دنباله دارها به طور کلی:

ادموند هالی با استفاده از معادله ی حل شده ی نیوتنی قانون سوم کپلر (p^2=4p*pa^3/G(M+m) که در آن p دوره ی تناوب جرم مورد نظر،a نیم قطر بزرگ بیضی،G ثابت جهانی گرانش،M جرم جسم مرکزی و m جرم جسم تحت گرانش جسم مرکزی است.)معادلهل مداری دنباله دار هالی را پیش بینی کرد.

دنباله دارها از دو نوع دم تشکیل شده اند:1-دم غباری

2-دم گازی

دم غباری پهن و کوتاه و خمیده است .دم گازی یا یونی یا پلاسمایی به رنگهای آبی، سبز و یا سفید دیده می شود و جهت آن همیشه مخالف خورشید است.دنباله دارها قسمتی هم به نام سر یا گیسو(coma ) دارند که شامل هسته ی دنباله دار است.در هنگام تشکیل دنباله دار،اولین قسمتی که تشکیل می شود،ابر هیدروژنی( Hydrogen Envelope )است که قابل مشاهده در نور مرئی نیست و فقط در امواج سانتیمتری رادیویی دیده می شود.به هسته ی دنباله دارها یخ کثیف(Dirty Ice )نیز می گویند چون از یخ(هر نوع یخی)و کربناتها و سیلیکاتها تشکیل شده است.

منشا دنباله دارها:

خورشید یک ستاره ی متغیر یکباره است که به آن ستاره ی تیثوری می گوییم.یعنی از زمانی که می خواهد هیدروژن سوزی اش را شروع کند، انفجاری رخ می دهد و بادی تولید می کند که به آن باد تیثوری می گوییم و باعث می شود که مواد به مناق دور در منظومه ی شمسی بروند.مثلا در نزدیکی مدار نپتون گروهی از مواد از جنس سنگ و فلز وجود دارند که به آن قسمت کمربند کویی پر می گوییم. در سال 1328/1949 اخترشناسی بریتانیایی به نام اجوورت دریافت که منظومه شمسی نمی تواند در مدار نپتون خاتمه یابد. دو سال بعد، اخترشناسی هلندی به نام جرارد کویی پر این نظریه را چنین تکمیل کرد: " تعداد زیادی جسم بسیار کوچک (که در آن زمان با هیچ تلسکوپی قابل مشاهده نبود.) در مداری فراتر از مدار نپتون به دور خورشید می گردد. محدوده این اجرام ناشناخته را "کمربند کویی پر ( The Kuiper Belt )" نامیدند. کویی پر به دنبال یافتن سرچشمه دنباله دارها نبود، بلکه توزیع مواد را در منظومه شمسی بررسی می کرد. اخترشناس هلندی دیگری به نام یان اوورت، این نظریه را ارائه کرد که کره ای شامل تعداد زیادی دنباله دار منظومه شمسی را احاطه کرده است که سرچشمه اصلی دنباله دارها است. این منطقه را ابر اوورت می نامند دمای این قسمت نزدیک صفر مطلق است. کمربند کویی پر در فاصله 35 تا چند صد واحد نجومی از خورشید قرار گرفته است. در حالی که ابر اوورت بسیار دورتر از آن است و در فاصله ای بین 20000 تا 100000 واحد نجومی قرار دارد و در آخر هم گروهی هستند که از جنس کربناتها اند.

اگر دنباله دارها 6تا7 واحد نجومی(هر واحد نجومی=150000000 کیلومتر) از زمین فاصله داشته باشند،ما آنها را نمی بینیم ولی ناگهان به خاطر دمای زیاد تصعید می شوند و یخهایشان ابرهای هیدروژنی را پدید می آورد.وقتی در فاصله ی 5 واحد نجومی می رسند،به خاطر دمای زیاد خورشید،مواد غیر از هیدروژن آنها هم به گاز تبدیل می شوند و سریع متصاعد می شوند و به یون تبدیل می شوند و نور تولید می کنند.گیسوی دنباله دار آن قدر روشن است که ما نمی توانیم هسته ی آن را ببینیم .

دنباله دارها بر اساس نوع مدارشان به دو دسته تقسیم می شوند که عبارتند از:

1-تناوبی

2-غیر تناوبی¬ دنباله دار های تناوبی به طور میانگین در هر دور یک دویستم جرم خود را از دست می دهند و در آخر جسمی تشکیل می شود که به آن دنباله دار مرده می گوییم(Dead Comet ).سرعت دنباله دارها در حضیض مداری به بالای 20000 کیلومتر در ثانیه می رسد.تفاوت دما در قسمتهای مختلف فضا باعث تغییر چگالی می شوند و در بعضی قسمتها مواد تشکیل دهنده ی دنباله دار جدا از هم دیده می شوند که به این پدیده(D.E=Disconnection Event) می گوییم.

چارلز مسیه

nojumestan — Wed, 01 Aug 2007 09:40:12 GMT

چارلز مسیه:

چارلز مسیه یکی از کسانی بود که از همان دوره ی کودکی به نجوم علاقه ی زیادی داشت.او درJune26,1730 در شهربدنویلر(Badonviller) متولد شد و در April12,1817 از دنیا رفت. او یکی از علاقه مندان به شکار دنباله دارها بود و به همین منظور، برای اینکه اجرام اعماق آسمان مانند کهکشانها و سحابی ها را با دنباله دارها اشتباه نکند، لیستی از این اجرام تهیه کرد که هنوز هم مورد استفاده ی منجمان آماتور قرار می گیرد و حتی هر ساله رقابتی با نام ماراتن مسیه هم برگزار می شود. این لسیت دارای 110 جرم غیر ستاره ای (کهکشانها و سحابی ها و خوشه های باز و کروی و ...)می باشد.این اجرام را با نام مثلا M42 می خوانند.

چارلز مسیه

nojumestan — Sat, 28 Jul 2007 14:28:18 GMT

ماه:

ماه تنها قمر زمین و نزدیک ترین جسم به زمین است.در ماه هیچ نشانه ای از حیات وجود ندارد.در ماه به خاطر نداشتن جو آسمان همیشه سیاه و تاریک است(چون جو نور خورشید را تجزیه می کند و ما رنگ آبی آن را می بینیم) و ستارگان همیشه در آسمان می درخشند، البته در ماه مقدار اندکی گاز وجود دارد که اگزوسفر (exosphere) یا جو خارجی نامیده می شود.مناطق تیره ی ماه را ماریا(maria)می نامند.ملریا واژه ای یونانی به معنای دریا می باشد.اگزوسفر به ذرات بسیار کم چگالی گفته می شود که پیرامون یک جسم را احاطه کرده است.

ماه در مدار زمین قفل شده است یعنی همیشه یک روی ماه به سمت زمین است.البته ماه دارای حرکت لیبراسیون یا رخگرد نیز می باشد که باعث می شود ما بتوانیم %59 از سطح ناه را ببینیم.ماه هر 35/27روز به دور خود می چرخد(ماه نجومی) ولی ما آنرا هر 53/29 روز یک بار در وضعیت قبلی اش میبینیم که به آن دوره ی هلالی می گوییم..زاویه ی کجی محور زمین 5/23 درجه است ولی زاویه ی کجی محور ماه 5/1 درجه است بنابراین در ماه فصل نداریم.فاصله یماه از زمین در حضیض تا اوج بین 358000 تا 407000 کیلومتر تغییر می کند.مرز بین تاریکی و روشنی ماه را روشمرز(ترمیناتور) می نامند.

فازهای ماه:

ماه دارای چهار فاز است که عبارتند از:ماهنو(محاق)،تربیع اول، بدر(ماه کامل)،تربیع دوم.

ماه نو هنگامی رخ می دهد که ماه در حالت مقابله باشد یعنی ماه دقیقا بین زمین و خورشید قرار گیرد.تربیع اول هنگامی رخ می دهد که ماه با زمین و خورشید زاویه ی نود درجه بسازد.بدر هم هنگامی رخ می دهد که زمین دقیقا بین ماه و خورشید قرار بگیرد.این اتفاق یعنی تغییر فاز ماه هر 7 روز یکبار اتفاق می افتد.ماه هر روز 50 دقیقه دیرتر از روز قبل طلوع می کند.به دیل قرار گرفتن ماه بین زمین و خورشید ما باید هر ماه یک ماه گرفتگی(خسوف) داشته باشیم ولی نداریم که این به دلیلانحراف 5 درجه ای صفحه ی مداری ماه نسبت به صفحهخ ی مداری زمین است.

تصورات باستانی درباره ی ماه:

برخی از اجداد ما بر این باور بودند که ماه یک کاسه ی واژگون آتش است.برخی دیگر فکر می کردند که ماه آینه ی بزرگی است که دریاها و خشکی های زیمن را نشان می دهد.فیلسوفان یونان باستان متوجه شده بودند که اه کره ای است که حول محور زمین در گردش است و همچنین می دانستند که نور ماه بازتابی از نور خورشید است.در سال 150 پس از میلاد مسیح، ستاره شناس یونانی که در اسکندریه زندگی می کرد، اعلام کرد که ماه نزدیکترین همسایه ی زمین در فضا است.

مشخصات ماه:

حضیض(کیلومتر)358000

اوج(کیلومتر ):407000

میانگین فاصله از زمین(کیلومتر):382500

جرم(کیلوگرم):3483/10227

حجم(کیلومتر مکعب):21970000

چگالی(گرم بر سانتیمتر مکعب):341/3

میانگین سرعت مداری (کیلومتر بر ساعت):8/3682

حداقل دمای سطح(سانتیگراد):233

حداکثر دمای سطح(سانتیگراد):123

شعاع استوایی(کیلومتر):4/1737

محیط استوایی(کیلومتر):10916

رگه های ماه:

ساختار طح ماه بلورین است. وقتی اجرام آسمانی با ماه برخورد می کنند،گودالی تشکیل می شود که0 این خود باعث بلند شدن بلورها و تشکیل ترک هایی در سطح ماه می شود. این ترک ها هم دوباره روی سطح ماه را می پوشانند و باعث به وجود آمدن رگه ها می شوند.رگه هایی که در دریاها دیده می شوند،نسبت به رگه های روی عوارض دیگر ماه رگه هایی با طول کوتاه ترند و کانون همه ی آنها به یک نقطه می رسد. بهترین زمان برای رصد رگه ها موقعی است که خورشید با ارتفاع زیادی به ماه بتابد.